بنشینم کجا راه عبور تو کجاست...

۹۶ هم گذشت

اری ۹۶ هم گذشت و رسید سال نو

دم دمای سال تحویل بود به یکی از دوستان گفتم بعضی لحظات بعضی از حسرتها انقدر خود نمایی میکند که دیگر نمیتوان حسرت نامیدشان بلکه اهی بزرگ باید خواندش 

دم دمای تحویل سال حسرت نبودن تو انقدر انقدر ....

آدم است دیگر زنده با خاطرات؛خسته از حسرتها  و دلخوش به آینده شاید سال تحویل بعدی 

نمیدانم چند سال تحویل به این امیدواری گذشته است ولی هنوز تو نبودنت بزرگترین حسرت زندگیه منی تویی که بودنت راقدر ندانستم و نبودنت را به حسرت نشسته ام...

حسرتی که حتی قدرت نوشتن را ازم گرفته

خوش باشی و خوشبخت

#نگار